Hallelujah

Jeff Buckley'nin 1994 tarihli Grace albümünde yer alan Hallelujah yorumu, Leonard Cohen'in eserine getirdiği en ikonik, melankolik bir cover olarak kabul edilir. Şarkı,

Buckley'nin yüksek oktavlı vokali ve duygusal yoğunluğuyla aşk, seks ve yaşam üzerine iç burkan bir ağıt niteliğindedir. Orijinaline göre daha yavaş, insanın içindeki ızdırap ve özlem duygusunun Hallelujah'ı olarak nitelendirilen bu sürüm, sanatçının trajik ölümünden sonra popülaritesini artırmıştır. Jeff Buckley’nin yorumu, sadece bir cover değil; bir şarkının bir sanatçıyla nasıl özdeşleşebileceğinin ve asıl sahibinden bile daha çok onunla anılabileceğinin en güçlü örneğidir. Buckley, bu şarkıyı bir ilahiden çıkarıp, insani bir arzu ve keder çığlığına dönüştürmüştür.

Buckley, bu şarkıyı ilk kez arkadaşı Gary Lucas ile çalışırken dinlemiş ve büyülenmiştir. O dönemde şarkı bugünkü kadar popüler bir marş değildi. Buckley’i çeken şey, şarkının içindeki o kutsallık ve cinsellik arasındaki ince çizgiydi.

Hallelujah bir şarkıdan ziyade aydınlanma anıdır. Dinleyiciye, en karanlık anlarda bile içsel bir huzur veya kabulleniş bulunabileceğini fısıldar.